1.1. Jaki jest cel rozwoju odnawialnych źródeł energii?
Zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, państwa członkowskie były zobowiązane do zapewnienia określonego udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto w 2020 r. Obowiązkowe krajowe cele ogólne składają się na założony 20% udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto we Wspólnocie. Dla Polski cel ten został ustalony na poziomie 15%. Ponadto, każde państwo członkowskie zostało zobligowane do tego, aby w 2020 r. udział energii ze źródeł odnawialnych we wszystkich rodzajach transportu wynosił co najmniej 10% końcowego zużycia energii w transporcie.
Na rysunku poniżej (Rysunek 1) przedstawiono zmiany w procentowym udziale energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto w Polsce w latach 2009-2021.
Celem rozwoju odnawialnych źródeł energii jest wzmocnienie państwowego bezpieczeństwa energetycznego oraz ochrona środowiska. Działania te mają za zadanie zwiększyć wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych, wspierać rozwój technologiczny i innowacje, bezpieczeństwo dostaw energii na poziomie lokalnym oraz rozwój regionalny.
Zasoby konwencjonalnych źródeł energii takich jak ropa, węgiel , gaz czy uran systematycznie maleją, a zasoby niektórych z nich mogą być całkowicie wyczerpane w ciągu kolejnych 200 lat. W odróżnieniu od nich, źródła energii odnawialnej są stale dostępne i nie ulegną wyczerpaniu, tak długo jak Ziemia będzie istnieć i wciąż będzie funkcjonować w Układzie Słonecznym. Dodatkowo, zasoby te są przyjazne dla środowiska, ponieważ pochodzą z naturalnych źródeł, tj. aktywności Słońca, Księżyca i Ziemi.
1.2. Co to są nieodnawialne i odnawialne źródła energii?
Nieodnawialne źródła energii zwane również konwencjonalnymi to takie, które powstały w wyniku naturalnych procesów w ciągu milionów lat i ich ilość jest ograniczona. Najważniejsze i najczęściej wykorzystywane to węgiel kamienny, węgiel brunatny, gaz ziemny, ropa naftowa oraz uran (wykorzystywany w elektrowniach jądrowych). Nieodnawialne surowce do produkcji energii można podzielić na trzy grupy: stałe, płynne i gazowe. Można z nich produkować zarówno energię elektryczną, energię cieplną oraz energię mechaniczną. Szybki rozwój gospodarczy oraz wzrost populacji spowodowały, że zasoby surowców nieodnawialnych potrzebnych do produkcji energii zaczęły szybko się zmniejszać. Spowodowało to konieczność szukania innych – alternatywnych, odnawialnych źródeł energii.
Odnawialne źródła energii, choć brak jest jednoznacznej definicji, to takie źródła energii, które uzupełniają się (lub odnawiają) w sposób naturalny, a ich użycie nie prowadzi do skończenia jego występowania w przyrodzie, tak jak np. energia promieniowania słonecznego, wodna, wiatrowa, geotermalna czy wykorzystująca ciepło otoczenia. Ponieważ każde ze źródeł energii jest odmienne od pozostałych nie można jednoznacznie ich zdefiniować. Zgodnie z Ustawą Prawo energetyczne z dnia 10 kwietnia 1997 r. (tekst jedn. Dz. U. 2017 nr 0 poz. 220)oraz ustawą o odnawialnych źródłach energii z dnia 20 lutego 2015 r. (tekst jedn. Dz. U. 2015 nr 0 poz. 478 z późn. zm.) OŹE to: „odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz biopłynów”.
