Jako najważniejsze międzynarodowe regulacje prawne w sprawie ochrony klimatu, łagodzenia zmian i adaptacji do negatywnych skutków tych zmian można wymienić:
- Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC, 1992): W 1992 roku Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) stanowiła początek globalnych działań na rzecz ochrony klimatu. Jednym z jej kluczowych postulatów było zobowiązanie państw do opracowania narodowych strategii redukcji emisji gazów cieplarnianych i dostosowania się do zmian klimatu. UNFCCC stanowiła ramę, która nie zawierała jakichkolwiek wiążących nakazów dotyczących ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Dopiero później narodziły się bardziej szczegółowe porozumienia, takie jak Protokół z Kioto;
- Protokół z Kioto (1997): Protokół z Kioto wprowadził konkretne cele redukcji emisji gazów cieplarnianych dla krajów rozwiniętych w okresie zobowiązań (2008-2012). Jego mechanizmy, takie jak handel uprawnieniami do emisji, miały na celu zachęcenie do bardziej efektywnych działań w zakresie redukcji emisji. Mimo że protokół ten miał ograniczony wpływ na wiele krajów rozwijających się, stanowił ważny krok w kierunku globalnej odpowiedzialności za zmiany klimatyczne;
- Porozumienie paryskie (2015): porozumienie wieńczące 21 Konferencję ONZ w sprawie zmian klimatu w 2015 roku. Porozumienie zobowiązuje wszystkie kraje do przedstawienia do 2020 roku długoterminowych scenariuszy ograniczenia emisji gazów cieplarnianych zgodnie z metodologią przyjętą przez IPCC. Porozumienie Paryskie, w dużej mierze zastąpiło Protokół z Kioto jako główne międzynarodowe porozumienie dotyczące zmian klimatu. Jego kluczowym postulatem jest zobowiązanie państw do dążenia do ograniczenia wzrostu temperatury globalnej poniżej 2 stopni Celsjusza powyżej poziomu przedindustrialnego, przy dążeniu do ograniczenia go do 1,5 stopnia Celsjusza. Jest bardziej elastyczne niż Protokół z Kioto, opierając się na dobrowolnych zobowiązaniach i skupiając się na globalnym zaangażowaniu i uwzględnieniu celów zrównoważonego rozwoju.
